چشم من غربت او را فهمید

و به رویا ها برد

او ولی حادثه  ای پنهان بود

بی صدا پیدا شد

و غریبانه فراموشم کرد

                                 خیلی

                                       خیلی

                                             خیلی

                                                   خیلی

                                                          خیلی

                                                                خیلی

                                                                       خیلی

                                                                                     ...غریبانه!...

       باید امشب چمدانی را که به اندازه تنهایی من جا دارد...

       بردارم و به سختی بروم...

       میرم جایی که بوی بهشت میده...

                                     اونجا...

                                          امتداد نگاه تو...

                                                  آغوووش تو...

                                                           لبای تو...

                                                                 و...خدای درون تو...

چند وقته وبلاگمو آپ نکردم؟!...خیلی وقته!...

خب می دونین نیاز به استراحت داشتم و کمی تغییر!!!

وبلاگ نویسی این نیست که همه بیان نظر بدن تا واسشون نظر گذاشته بشه...

مهم اینه که واقعا چند نفر مطلب منو ...احساساتم رو  بخونن و واسه حرفام نظر بدن...

انتقاد پذیر هم هستم!!!!

خب خیلی حرف نمی زنم چون حرفام تو چیزایی که می نویسم هم میشه دید!

پس دوستای خوب وبلاگ نویسم...به وبلاگ جدید من خوش اومدین

شنیده ام جایی هست

جایی دور

که هر وقت از فراموشی خوابها دلت گرفت

می توانی تمام ترانه های دختران گل فروش را  به یاد آوری

می توانی بی اشاره اسمی

بروی به باران  بگویی دوستت دارم

 من چمدانم را برداشته ام

دارم می روم

تمام واژه را برای باد باقی گذاشته ام

تمام باران ها را به پیاله شکسته ای بخشیده ام

دارم می روم  نگاهم کن

از کنار يکديگر رد مي شويم و تنها چيزي که در سال هاي دور باقي مي ماند ، تنها ،‌       خاطره ايست که مثل باد به جاي باد ، هر کجا که مي خواهد مي رود...مي وزد.                شايد به همين دليل ساده است که از خودم چيزي براي گفتن...پنهان کردن...يا از            دست دادن ندارم.
مانند دانه برفي که فقط يک بار درست در برابر چشمانت ،‌از بالا ،‌از ميان هزاران دانه          برف آرام فرود مي آيد و در انبوه سپيدي برف پوش زمين جايي ، مي نشيند و گم               مي شود و تو ديگر آن را نخواهي يافت ، نخواهي ديد...همچون رهگذري که فقط يک      لحظه از کنارت مي گذرد و تو تا پايان دنيا ،‌ديگر او را نمي بيني و نخواهي دانست که            او که بود.من هم يکي از همان رهگذرانم ! درست مثل تو !

همه ما از کنار يکديگر رد مي شويم ، گاهي به سادگي...گاهي به مهرباني...گاهي            دير و...گاهي ناتمام.
ناتمام از کنارم رد شويد و سنگ ها را از راهم جمع کنيد تا به سادگي از کنارتان رد شوم.
...!